تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نمي زيسته ام دوست مي دارم براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود و بهاي نخستين گناه تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم تو را به جاي همه ي كساني كه دوست نميدارم دوست مي دارم

دفعه پيش كه در كوچه پس كوچه هاي زندگي گم شده بودم با خودم عهد كرده بودم كه اگر بيابمت رهايت نخواهم كرد.

گفته بودم دستهايت را محكم مي گيرم و هر كجا كه بروي مي آيم هر كجا كه با شي خواهم بود.

هر كه را دوست بداري دوست خواهم داشت و هر كه را دشمن بداري دشمن.

اما نمي دانم نمي دانم كجاي قصه از دستان تو جا ماندم.

نمي دانم در كدام لحظه حيات جاي پا ها يت را گم كردم.

حالا هي مي گردم هي مي گردم اما پيدايت نمي كنم.

مي دانم كه مي داني چه سخت است نداشتن تو

نه حتي دور بودن از تو

مي شود يك لطفي در حقم بكني ؟؟ مي شود تو پيدايم كني؟

اصلا مي شود اينبار تو دستم را رها نكني؟

می شود

من تنها نیستم, اشکهایم را دارم, اشکهایی که از غم تو بر گونه هایم جاری است. من تنها نیستم, لحظه ها را دارم, لحظه هایی که یکی پس از دیگری عاشقانه می میرند تا حجم فاصله را کمرنگ تر کنند. من تنها نیستم چرا که خیالت حتی یک نفس از من غافل نمی شود. چقدر دوست دارم لحظه هایی را که دلتنگ چشمانت می شوم. هر لحظه دوریت برایم یک دنیا دلتنگی است و چقدر صبور است دل من, چرا که به اندازه تمام لحظه های عاشق بودنم از تو دور هستم . ولی من باز چشم براهم... چشم به راهم تا آرامش را به قلب من هدیه کنی مهربان من

رفتی؟؟؟؟؟

رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه و تو که دست هایت سایه بانی بود بربی کسی های من.....توکه گمان میکردم از تبار اسمانی و دلتنگی هایم درمی یابی تو که گمان میکردم که ساده ای و سادگیم را باور داری.....وافسوس که حتی نمی خواستی هم قسم باشی.....افسوس رفتی .....ساده،ساده مثل دلتنگی های من و حتی ساده مثل سادگی هایم....من ماندم و یک عمر خاطره وقتی باور نکردم این بریدن را ....کاش کمی از ان چه در باورم بود در باورت خانه ای داشتم!کاش میفهمیدی صداقتی را که در حرفم بود در نگاهت نبود. کاش می فهمیدی بی تو صدا تاب نمی اورد.....رفتی و گریه هایم را ندیدی و حتی نفهمیدی من و تنهاییم را......من هنوز در این خیالم که چرا به تو دل بستم......و چرا تو به این سادگی از من دل بریدی؟

که چرا تو از راه رسیدی و معنای تک تک بارون و معنای تک تک این ترانه ها شدی؟

ترانه هایی که گر چه در نبود تو نوشته شد اما فقط وفقط مال تو بود!!

گناهت را میبخشم!می بخشمت که از من دل بریدی و حتی ندیدی که بی تو چهبر سر این ترانه ها می اید!

ندیدی اشک هایی را که قطرقطره اش قصه ی من بود بغضی که از هرچه بود از شادی نبود!بغضی که به دست تو شکست و چشمانی که ازرفتن تو غرق اشک شد و تو حتی به این اشک ها اعتنا نکردی .اعتنا نکردی به حرمت ترانه هایی که تنها سهم من از چشم هایت بود!

به حرمت ان شاخه گل سرخ که لایه دفتر ترانه هایم خشک شد!

.................

قصه بپایان رسید و من هم چنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد!

قصه به پایان رسیدو من هنوز بی عشق تو از تمام رویاهادلگیرم!

دیگر نمی خواهم گریه کنم.صبر می کنم.چاره ای نیست.نمی توانم بگویم دوستش دارم.نمی توانم جلوی لرزش صدایم را بگیرم که چطور راز دلم را فاش می کند.باید صبر کرد.من تا آخر عمر ایستاده ام.شاید بیاید.شاید ببیند که من این همه وقت منتظرش بوده ام و نگاهی به من بیاندازد.دیگر نایی برای گریه ندارم.خسته ام.خیلی خسته.فقط ، فقط می خواهم بفهمد که دوستش دارم.نمی دانم چطور؟؟آیا قاصدک ها کمکم می کنند؟؟آیا پرنده ای است تا بتواند ندای عشق مرا به او برساند؟؟آیا شاپرکی هست تا بر شانه ی او بنشیند و در گوش او.....

دیگر حالی نمانده....

حتی توان نا امیدی هم در من فروکش کرده.اشکالی ندارد.سال ها هم که شده صبر می کنم.بالاخره می توانم با عکسش با یادش و با دیدارش کمی خود را کنترل کنم.از شما هم به خاطر ناامیدی هام پوزش می طلبم.

یه جورایی باز دلم گرفته... نمی دونم چرا...
نمی دونم چرا وقتی به تو فکر می کنم
یهویی از دنیا می پرم...
فکرشو کردی وقتی تو ساحل قلبم راه میری...
فکرشو کردی وقتی که تو دریای اشکام شنا می کنی...
یا وقتی که تو آسمون چشمام پرواز می کنی...
یا وقتی که شبها به خوابم میای
و به درددل هام گوش میدی...
یا وقتی که با اشک چشمام وضوی عشق می گیری...
یا وقتی که به نقاشی طلوع زندگیم٬ سفید پوشی...
و به نقاشی غروب زندگیم٬ سیاه پوش...
میدونی آروم میشم...
میدونی آروم میشم اما نه به آرومی روزهای دریا...
میدونی آروم میشم اما نه به آرومی شب های صحرا...
فقط به آرومی با تو بودن.....